چرا گرفته دلت...!

يكسال گذشت!!!

cheragereftehdelat — Fri, 27 Nov 2009 17:31:04 GMT

"تو مثل روز اول دي ماه و آغاز روز برفي من بودي

رفتي شبيه خاطره ها اما تو عشق پنج حرفي من بودي!!!"

...

اينروز ها غمگين تر از هميشه به پاييز فكر ميكنم به سقوط غم انگيز برگها از شاخه هاي مسرور يك درخت.به خوابهايي كه مي بينم و خوابهايي كه نميبينم. به غربت هميشگي ام به اين سكوت لعنتي. من ميترسم اينروزها بيش از هميشه ميترسم !

چشمهايت را ببند. ميتواني مرا ببيني؟! ميتواني مرا احساس كني؟! كسي را كه هرگز نخواستي بفهمي اش. هرگز نخواستي بفهمي تا چه اندازه قلب كوچكش برايت مي تپد. تا چه اندازه دوستت دارد. تا چه اندازه ....!

تو ميروي بي آنكه در انتظار كسي باشي! بي آنكه به پشت سر نگاه كني. به دختري كه قلب كوچكش زير پايت مچاله ميشود

تو ميروي و من چقدر دوست دارم شانه به شانه ات قدم بردارم. دوست دارم با صداي بلند به اين اتفاق غمگين اعتراف كنم و بگويم تا چه اندازه به چشمهايت دچارم.

دوست دارم اعتراف كنم اما نميتوانم. من دچار اين سكوت سنگينم. و احساس ميكنم دارم از ارتفاع آرزوهايم سقوط ميكنم و هيچكس نيست كه دستهايم را بگيرد. حتي تو!!!

حالا درست يكسال ميشود كه ابتداي اين مسير مدور ايستاده ام و هر چقدر ميدوم هنوز همين جايم. ابتداي ناگوار اين جاده!

ديگر چه فرق ميكند باشم يا نباشم! وقتي كه تو هيچ گاه به انتظار من نايستادي. وقتي كه زندگيت را با ديگران قسمت ميكني . وقتي مرا نمي بيني!!!

اينروزها هر چند بي تو غمگينم. هر چند احساس شكست ميكنم. اما هنوز به تو فكر ميكنم. هنوز با مني هميشه و در هر زمان به تو مي انديشم. و احساس ميكنم يكروزيك روز دور مرا به آغوش ميكشي...

كاش ميدانستي چقدر دوستت دارم !

...

( دو حرفي است:"من و تو " سوال هشت عمودي

نگو كه ماست جوابش تو هيچوقت نبودي!!!)

بخند! دربه در بودنم همیشگی است...

cheragereftehdelat — Fri, 20 Nov 2009 07:54:18 GMT

گاهی با شعر گفتن به خودم ثابت میکنه که هنوز زنده ام و دارم نفس میکشم... خیلی وقته که احساسم رو درگیر کردم تا یه شعر تازه بگم... اما نشد . نمیدونم شاید واقعا دیگه نفس نمیکشم!!!

این دو بیت هایی که هیچ ربطی به هم ندارن زاییده همین تلاش بی سرانجام هستن!!!

(۱)

وقتی که میخندی دلم انگار

یکطور دیگر میشود آقا

من را نمیخواهی -قبول - اما

از من نگیری خنده هایت را...!

***

(۲)

فرقی نمیکند چقدر دوست دارمت

وقتی که چشمهای تو درگیر دیگریست

باید قبول کرد که این مرد مهربان

در انتظار پاسخ بانوی بهتریست

***

(۳)

کم کم تو را به خاطره ها می سپارمت

آنسوی چشم های تو یک مرد آهنی ست

اینسوی چشمهای من اما بدون تو

اندوه بی نهایت یک زن چه دیدنیست

***

(۴)

دست های مرا نگیر اما

(خوب در حال من تامل کن)

آنقدرها هم عشق مسری نیست

غربتم را کمی تحمل کن

***

(۵)

گمشو از زندگی من بیرون

که برایم تحملت سخت ست

من همان احمقم که می پنداشت

در کنارت چقدر خوشبخت ست

..........................

.................

..........

ب د ر و د

... !

cheragereftehdelat — Wed, 14 Oct 2009 05:53:18 GMT

همه ی عشق بی نهایت من در زمستان چشم هایت مرد...

خاکستری تر از دو سه سال گذشته ام ...!

cheragereftehdelat — Fri, 28 Aug 2009 15:38:15 GMT

بعداز مدتها آمده ام با حرفهای بسیاری که برای نگفتن دارم

و چهاپاره ای که تقدیمش میکنم به یک انسان خوب و مهربان که مرا نمیشناسد حداقل اینکه مرا به خاطر نمی آورد.

عشق یک ناگهان مجهول ست

وسط روزهای غمگینم

خواب دیدم که دورتر شده ای

از من و خوابهای سنگینم

خواب دیدم که ردپای تو را

باد از قلب کوچه می دزدید

یک نفر داشت با تمام وجود

به تمام گذشته می خندید

هر شب عطر خیالتان دارد

از تن خاطرات می ریزد

هر شب از چشم خسته ام باران

مثل نقل و نبات می ریزد

عشق اما چه چیز غمگینی ست

بارش بغضهای پاییزی

وقتی از شاخه نگاه کسی

مثل یک برگ کهنه می ریزی

قلب من مثل کودکی بیمار

همه جای تنش ورم کرده

در سکوت همیشه تبدارم

یک نفر بغض تازه دم کرده

گاهی اوقات حاصل یک عمر

غصه هایت به باد خواهد رفت

یک نفر خرد می شود اما

دیگری شاد شاد خواهد رفت

من از این حس تازه لبریزم

تو ولی سخت سربه راهی مرد

کاش از خود سوال می کردی

چشم هایت چکار با من کرد؟!

زندگی سخت می شود گاهی

وقتی اینطور سرد و مغروری

حق ندارم که عاشقت باشم

وقتی از دستهای من دوری

حق ندارم که عاشقت باشم

نام من را به خاطرت نسپار!

لطف کن دستهای گرمت را

از سر خوابهای من بردار

خسته ام خسته از تمام خودم

از جهانی که مثل من تنهاست

من خودم را به دار خواهم زد

آخر داستان ما زیباست !

ب د ر و د

i will follow you...

cheragereftehdelat — Sun, 17 May 2009 07:02:18 GMT

تا چه حد اين حرفها را ميتواني حس كني؟

حس كني دارد دلم بسيار عاشق مي شود

...

بدون هيچ مقدمه اي:

باران گرفت و پنجره ها را با سیلی خاطرات تو جان بخشید

بعد از تو بغض کال مرا باران از داربست پنجره ها می چید

وقتی که این خیال ترک خورده تصویر چشمهای تو را گم کرد

وقتی که باد رد عبورت را از سنگفرش کوچه ما برچید

خرداد بود و دخترکی تنها از ارتفاع چشم تو می افتاد

می رفتی و تمام تو را تقدیر از روزهای بعد تو می دزدید

یکشنبه ها مقابل چشمانم تابوت چشمهای تو را می برد

حتی مزار خاطره های تو بر التماس بی رمقم خندید

این آخرین ترانه بعد از توست بگذار اعتراف کنم اینرا

آنروز ـ صبح اول آذر ماه ـ بدجور شانه های دلم لرزید

لبخند می زدی و خودم را در آرامش نگاه تو گم کردم

من عاشقانه خواستمت اما هرگز کسی صدای مرا نشنید

...

ب د ر و د

سه شنبه روز قشنگیست: روز میلادت

cheragereftehdelat — Mon, 04 May 2009 18:21:18 GMT

کسی نیست

بیا زندگی را بدزدیم آنوقت

میان دو دیدار قسمت کنیم.

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.

بیا زودتر چیزها را ببینیم.

ببین عقربک های فواره در صفحه ساعت حوض

زمان را به گردی بدل می کنند.

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.

...

امروز سه شنبه است:

پانزدهم اردیبهشت ماه یکهزارو سیصدو هشتادو هشت

...

خدا نخواست پرنده بدون پر باشد

که باغ سبز جوانیت بی ثمر باشد

خدا نخواست که آغوش گرم چشمانت

اسیر بی کسی چشمهای تر باشد

تو ساده می گذری از کنار من حتی

اجازه نیست که چشمم به سمت در باشد

چه سرنوشت غریبیست این که بعد از تو

کسی شبیه من اینطور دربه در باشد

کسی شبیه من اینطور بی قرار شما

کسی شبیه تو اینقدر بی خبر باشد

ب د ر و د

امسال هم بدون تو تحویل میشود ؟!

cheragereftehdelat — Thu, 19 Mar 2009 10:56:32 GMT

" يك نفرآمد

تا عضلات بهشت

دست مرا امتداد داد

يك نفر آمد كه نور صبح مذاهب

در وسط دكمه هاي پيراهنش بود.

از علف خشك آيه هاي قديمي پنجره مي بافت.

مثل پريروزهاي فكر، جوان بود

حنجره اش از صفات آبي شط ها

پر شده بود.

يك نفر آمد كتابهاي مرا برد.

روي سرم سقفي از تناسب گلها كشيد.

عصر مرا با دريچه هاي مكرر وسيع كرد

فرصت ما زير ابرهاي مناسب

مثل تن گيج يك كبوتر ناگاه

حجم خوشي داشت..."

سهراب

...

غروب سال يكهزار و سيصد و هشتاد و هفت رو به همه تسليت ميگم

خيلي دلم ميخواست توي اين روزها دست پر باشم اما نيستم نميدونم اسمش رو بايد تنبلي گذاشت، بي حوصلگي خستگي يا هر اسم ديگه اي كه بيشتر بهش بياد...اين چيزا مهم نيست مهم اينه كه الان دستهام از هميشه خالي تره .

كلي شعر نصفه و نيمه گوشه اتاقم كز كرده بودند كه به مناسبت سال جديد و رسم مزخرف خونه تكوني همشون رو دار زدم و توي يه قبرستان كوچيك به نام سطل زباله مدفونشون كردم.

حالا تنها چيزي كه برام مونده سه بيت از يه شعر نصفه و نيمه ست كه اينروزها دارم باهاش زندگي ميكنم :

سال هشتاد و هفت ميميرد همه دارند جشن ميگيرند

و پس از ان تمام ماهي ها كنج بغض اتاق ميميرند

سبزه ها ميروند بالاتر، تن اسفند ماه مي لرزد

سالي از راه مي رسد بي تو كه سرش به تنش نمي ارزد

چادرم خيس ميشود اما زير باران قدم زدن خوبست

گريه با طعم چشمهاي تو مثل يك چاي تلخ مرغوبست

...

سال هشتاد و هفت بهترين سال زندگي من بود سالي كه به اندازه هزار و سيصد و هشتاد و هفت سال بخشنده بود .توي اين سال قشنگي كه كم كم داره خاطره ميشه من چيزايي رو به دست آوردم كه سالها به دنبالش بودم شايد به همين خاطر هيچوقت منتظر سال جديد نبودم ولي با اين همه

سال جديد رو تبريك ميگم به همه اونهايي كه منتظرش بودن

...

التماس دعا

ب د ر و د

با درد تو خوب میشود شاعر شد!

cheragereftehdelat — Thu, 05 Mar 2009 15:31:02 GMT

دچار یعنی عاشق

و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک

دچار ابی دریای بیکران باشد

...

نه شعر نه داستان هیچی ندارم فقط اومدم که بگم چقدر برای یه گوشه نشستن و شعر گفتن دلم تنگ شده و اینکه اینروزا چقدر دلم گرفته وو چقدر تنها شدم که حتی رمق یه گوشه نشستن و کنار هم چیدن حرفای دلم رو هم ندارم.احساس میکنم دیگه حتی خدا هم منو نمیبینه شرایط خیلی بدیه کاش دچارش نشید

نمیام یعنی نمیدونم میام یا نه!دلم نمیخواد سال جدید شروع بشه و همین یه ذره دلخوشی که دارم توی اون ۱۳ روز لعنتی تبدیل بشه به یه انتظار طولانی حتی بیشتر از ۱۳ روز خیلی بیشتر.

خیلی دوست دارم بارون بباره اما نه مثل هفته پیش که تا زانو رفتیم توی گل. دوست دارم زیر بارون قدم بزنم و فکر کنم به اتفاقای قشنگی که هیچوقت قرار نیست بیفته و به چیزایی که ندارم و کاش داشتم.

دوست دارم اونقدر گریه کنم که صدام به اونطرف بلوار برسه اونطرف بلوار خیلی چیزای قشنگ هست که دوست داشتم داشته باشم اونطرف بلوار زندگی خیلی قشنگتره.اما گاهی اصلا گریه ام نمیاد شاید ....نمیدونم هیچی نمیدونم تنها چیزی که برام مونده اون دفتر خاطرات کوچولو و عکس صفحه چهارمشه.

وقتی به دور و برم نگاه میکنم یادم میاد که :

"این اخرین ترانه بارانست

در کوچه های منجمد اسفند

وقتی که هیچ نقطه وصلی نیست

باید که از نگاه شما دل کند"

اما ....

خیلی دلم میخواست همه چیز به حالت اول برمی گشت اما....کاش اینقدر تنها نبودم کاش فروغ کنارم بود کاش فرزانه کمی بیشتر می موند...کاش برای دیدن مهرنوش اینقدر منتظر نمیموندم کاش امنه اینقدر مشغله نداشت کاش همه چی تغییر می کرد

دنیا خیلی کوچیکه کوچیک کوچیک حتی کوچیک تر از این که دو نفر کنار هم زیر یه چتر سفید توش جا بشن.

خب حرفامو زدم البته نه همشو هیچ وقت اینقدر راحت توی این وبلاگ حرف نزده بودم شاید چون حالا دیگه خیلی خسته ام خسته تر از صحبت کردن به زبان معیار.

برام دعا کنید خیلی زیاد خیلی زیاد خیلی زیاد

...

ب د ر و د

بهمن می اید و به خدا می سپارمت

cheragereftehdelat — Sat, 24 Jan 2009 20:42:26 GMT

هر كي مي پرسه حالمو مي گم همه چي عاليه

هيچكي نمي دونه چقدر جاي تو اينجا خاليه

...

و يك داستان:

هوا آنقدر سرد بود كه مجبور شد زانوهايش را بالا ببردو دستانش را دور ان قلاب كند.ساعت از نه گذشته بود.سلف را نيم ساعت پيش بسته بودند.خيلي وقت بود كه قيد شام خوردن را مي زد.خيلي وقت بود كه دستانش را دور زانوهايش قلاب مي كرد.خيلي وقت بود شبها روي اين نيمكت فلزي روبه پنجره مي نشست.پنجره كوچكي كه تنها زيباييش كسي بود كه سايه اش هر شب ، پنجره را تيره و روشن مي كرد.مريم از اين سايه زياد ميگفت. دوست داشت به مريم تلفن كند،دوست داشت ، اما يادش آمد كه مريم يكسال تمام است آنطرف نرده ها زندگي مي كند..يادش آمد كه مريم يكسال تمام است خانه كوچكي دور از اينجا دارد.دور از اينجا و دلتنگي هايش.خانه كوچكي در بهشت زهرا.خانه كوچكي كه حتي تلفن نداشت.اشك روي صورتش را پاك كرد.ساعت از نه گذشته بود.يكبار ديگربه همه دلخوشي هاي كوچكش نگاه كرد، به آنطرف نرده ها ، به پنجره كوچك روبه روي نيمكت و سايه ي نيمه جاني كه پشت شاخ و برگ درختان كوچه پنهان بود، همان درختان خوشبختي كه هر روز عبور اين سايه نيمه جان را مي ديد. سرش را بين دستانش برد و انگشتانش را رو شقيقه اش فشرد. از روي نيمكت بلند شد و خودش را كشان كشان به پله هاي ساختمان رساند.خواست بالا برود كه چشمش به تابلوي ورودي افتاد:"مركز نگهداري از دختران بي سرپرست آفتاب...تاسيس1360"

...

ب د ر و د

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را

cheragereftehdelat — Fri, 16 Jan 2009 17:56:14 GMT

در ابعاد اين عصر خاموش

من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم.

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

وتنهايي من شبيخون حجم تو را پيش بيني نمي كرد

و خاصيت عشق اينست

...

با يك داستان كوتاه به روز مي شوم:

داشتم توي سالن راه مي رفتم كه مريم روبرويم سبز شد. همين كه چشمش به چشمانم خورد خنديد و گفت: " بالاخره شاگرد اول شدي ديگه! كلك چرا نگفتي؟ نترس ما كه شيريني نخواستيم." لبخندي زدم و در حاليكه كيفم را روي شانه ام جا به جا مي كردم از مقابلش كنار رفتم.ديگر برايم مهم نبود. مريم شانه هايش را بالا انداخت و دنبالم آمد

به مادرم قول داده بودم درسم را خيلي خوب بخوانم.قول داده بودم اولين كسي باشد كه كارنامه ام را مي بيند.قول داده بودم دكتر شوم و همه را مجاني ويزيت كنم. اين قول را همان روزي دادم كه بابا مجبور شد دوچرخه اش را بفروشد تا داروهاي مادرم را بخرد.همان وقتي كه داشتم خون روي صورت بابا را پاك مي كردم.همان زخمي را كه صاحب خانه روي صورت بابا نشانده بود.همان وقتي كه مادر آنقدر سرفه كرد كه مجبور شديم او را به بيمارستان ببريم.

اما حالا ديگر هيچ چيز مهم نبود.به مادرم قول دادم اولين كسي باشد كه نمره هايم را مي بيند.كارنامه ام را تا كردم و توي كيفم گذاشتم.

از ورودي مترو كه پايين رفتيم.مريم پرسيد:" كدام ايستگاه پياده مي شي؟" گفتم:"بهشت زهرا"

...

خداوند به هر پرنده اي دانه اي ميدهد، اما آن را داخل لانه اش نمي اندازد...

ب د ر و د