براي انان كه زيبا رفتند تا ما زشت نمانيم...

اين روزها كه دست من از عشق خالي است

"چيزي شبيه بغض تو در اين حوالي است"

تها به نصب نام تو در كوچه دلخوشيم

اين عصر،عصر واقعه بي خيالي است

اين عصر،عصر پرسه زدن هاي گيج و گنگ

در ابتداي بي رمق خشكسالي است

وقتي كه چشم جاي پريدن به آسمان

زندان تاروپود پر آشوب قالي است

ما را ببخش،رفتي و حالا به جاي بال

خاكستر پرنده شدن با اهالي است...

ويك داستان كوتاه، با كسب اجازه از دوستان داستان نويس كه سرك كشيدن بي جايم را در اين وادي به بزرگواريشان مي بخشند...

دستش را داخل كيف چرميش برد و نگاهش را به اطراف متمركز كرد.همه جور آدم ،همه جور قيافه،تنها چيزي كه بين آنها مشترك جلوه ميداد،رفتن بود.او هم تقريبا شبيه انها بود با همان هدف و با همان احساس،تنها چيزي كه او را با يك ديوار بتوني بلند از بقيه جدا مي كرد،تنهاييش بودو ديگر چه فرق مي كرد تنها باشد يا يك ايل پشت سرش خاك بلند كنند؟! با خودش فكر كرد وقتي قرار است نباشم ....وقتي قرار است بروم ديگر اشكهاي يك عده ادم علاف چه اهميت دارد...

دستش را داخل كيف چرميش برد و داشت فكر ميكرد كه خوب مي شد اگر قبل از رفتن به مادربزرگ پيرش كه سالهاست گوشه ان كهريزك لعنتي كز كرده سري ميزدو بعد ابروهايش را در هم برد و عينك دودي را از روي چشمانش برداشت.اهي كشيد و روي صندلي خاك خورده كنار ستون نشست.درميان افكار درب و داغونش پرسه مي زد كه ناگهان خانم نسبتا جواني با عجله كنارش نشست و با هيجان عجيبي سلام كرد.هر چند كه حوصله صحبت كردن  نداشت اما صورتش را برگرداند و تا خواست حرفي بزند،زن بادبزن چوبي اش را تكان داد و با ناراحتي گفت:"از وقتي كه پروازهاي خارجي را به اينجا منتقل كردند همين اوضاعه،يكي نيست بهشون بگه مگه مهراباد چش بود "

با تكان دادن سر حرف زن را تاييد كرد.زن بدون معطلي سوال ميكرد،حرف ميزد و حتي پاسخ سوالها را خودش مي داد.

--  "ميدونيد من بار اول نيست كه پاريس ميرم ،شوهر من يه بيزينس كاره، خيلي هم درامد داره،از اون شوهرايي كه همه ارزوشو دارن،البته منم چيزي كم ندارم....خلاصه اين كه همه به زندگيمون حسادت ميكنن"

صورتش را برگرداند تا مجبور نباشد چهره زن را با ان دهان گشادش تحمل كند.يادش امد كه حالش از اين جور ادمها به هم ميخورد.اصلن شايد به خاطر همين ادمهاي نادان و دنياي لجن گرفته شان بود كه ميخواست برود.دستش  را روي صورتش گذاشت و سرش را تا زانوهايش پايين برد.ديگر هيچ صدايي را نمي شنيد.با خودش گفت چرا اينجا؟! ولي بعد فكر كرد چه فرق مي كند كجا،وقتي قرار است برود ديگر چه فرق مي كند از كجا برود.

عينكش را روي چشمانش گذاشت و يك بار ديگر همه جا را خوب بر انداز كرد، انگار حالا كه مصمم تر از هميشه قصد رفتن داشت دنيا زيبا تر شده بود و جذاب تر و بودني تر.در همين احوالات بود كه صدايي از بلندگوي فرودگاه شنيده شد: "مسافرين محترم پرواز شماره 841 ....."

ديگر داشت دير ميشد. دستش را داخل كيف چرمي برد و در آوردش،هنوز تيز بود،مثل همان روزها كه بازوي مادرش خراش افتاد و او تنها كاري كه توانست بكند،اشك ريختن بود.تيز بود و به كارش مي آمد. دستش را روي كيفش گذاشت ، چشمهايش را بست و در حالي كه به چاقوي روي مچ دستش فشار مي آورد تمام اتفاقات اين بيست و چهار سال را مرور كرد و مادربزرگش راكه سالها گوشه ان كهريزك لعنتي كز كرده بود و مسافر پرواز 841 را كه هرگز به مقصد نرسيد...

                                                                             بدرود...