| تبليغات | X |
|
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگست...
|
بخوانيم و بپذيريم :
** هرگز در مسير پيموده شده گام بر نداريد زيرا دقيقا به همان جايي
ميرسيد كه ديگران رسيده اند
" گراهام بل"
** فلسفه حقيقي ان است كه ديدن دنيا را دوباره بياموزيم
" مولاو- پونتي "
** وقتي اين همه اشتباهات جديد وجود دارد كه مي توان مرتكب شد چرا
بايد همان قديمي ها را تكرار كرد
" برتراندراس "
** دنيا را بد ساخته اند كسي را كه دوست مي داري دوستت نمي دارد و
كسي را كه دوستت ميدارد
دوست نمي داري اما كسي را كه دوست ميداري و او نيز دوستت مي
دارد،به رسم و ايين به هم نميرسيدو اين رنج است...زندگي يعني اين
" دكتر شريعتي "
و يك كار جديد كه اولين سپيدم هست البته اگر سپيد باشه :
اين روزها
به بيگانگي چشم هاي كوچه
با كفشهايت ايمان مي اورم
و فكر مي كنم كه
تو انقدر بلندي
كه نردبان انديشه ام را بر بام اسمانيت
هرگز مكاني نيست
و من انقدر كوچكم كه ميتواني
به زيباترين حقيقت ممكن
قلم به انكار من
برداري
....
بر من بخند
اين روزها كه باران انتظار
پيكره ام را به اتش كشيده است
و لبخندهاي مضحك تقويم سال نو
روزهاي نبودنت را در بيهودگيش ضرب مي كند
بگذار باور كنم
يك روز دور باز خواهي گشت
درست ابتداي زمستان
حرف اخر :
وقتي كمتر سزاوارم به من مهر بورز اخر ان زمان نيازمندترم
تو آن بلندترين هرمي كه فرعون تخيل مي تواند ساخت....
پدر يعني
تمام انچه را كه نميتوان گفت و
نميتوان شنيد
ديدم كه مي جوند ديوار اعتماد مرا
موريانه ها....
ديگر به اعتماد كه بايد بود؟!
ديوار اعتماد فرو ريخت
و كسوت بلند تمنا، بر قامت بلند تو كوتاه تر نمود
پايان اشنايي ،
اغاز رنج تفرقه اي سخت و دردناك
هر سوي سيل سنگين و سهمناك
من از كدام نقطه اغاز مي كنم؟؟
" حميد مصدق"
***************************
و اما غزل...
كسي شبيه من از خويش بي خبر ميشد
شبي كه جاده تو را سخت همسفر ميشد
كنار پنجره ها يك نفر،كمي غمگين
ميان غربت پاييز غوطه ور ميشد
تو رفته بودي و باران هنوز مي باريد
به پلك پنجره هايي كه خيس تر ميشد
به ساعتي كه تو را خواب رفته در ديروز
به حجم فاصله هايي كه بيشتر ميشد
براي اين تن زخمي بهاربعد از تو
طنين زخمه ي اواز يك تبر ميشد
اگر چه باور اين ماجرا كمي سخت است
تمام دار وندارم دو چشم تر ميشد
