تبليغاتX
چرا گرفته دلت...!
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگست...

سلام

 

راستش اونقدر دلم گرفته كه نمي دونم چي بايد بگم...

 

هفدهمين بهار زندگي من داره از راه مي رسه ولي هنوز در حسرت لحظه هاي 

 

از دست رفته و اضطراب روزهاي نامده  در ابتداي جاده وهم آلود شكها و

دودلي ها

 

به انتظار هشتادو ششمين عذاب خدا نشستم

 

ولي اميدوارم كه خداي مهربونمون به خاطر همه ناشكري هامون ما رو ببخشه فقط

ميخوام بگم كه:

 

ايمان بياوريم

 

ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد

 

 ايمان بياوريم به ويرانه هاي باغهاي تخيل

 

به داسهاي وازگون شده بيكار

 

ودانه هاي زنداني

 

نگاه كن كه چه برفي مي بارد....             

                                    

+ تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385

ساعت 23:10

نويسنده ميترا السادات دهقاني |

سلام

 

امروز می خوام شعری رو براتون بذارم که به نظر خیلی ها ضعیفه ولی من ارادت خاصی دارم و این شعر رو واقعا دوست دارم.

                                   لطفا نظر یادتون نره

 

وزنی نکن همیشه کم و طبق عادت است

پرسش نکن که قصه من یک حکایت است

 

ارزش ندارد این دل تنها که مال توست

این میوه کال کال ولی با سخاوت است

 

مشتی نزن به پیکر این خاک بی رمق

تقدیر مثل باد خزان بی مروت است

 

ای باغبان منتظر و مهربان من

چشمان سرد و شبزده ام بی سعادت است

 

اینقدر با تبر  به ملاقات من نیا

اشکی نریز شاخه دل بی لیاقت است

 

این را نگو که تکه شدن حق من نبود

مردن برای آخر این قصه راحت است

                                                             یا حق

+ تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385

ساعت 16:6

نويسنده ميترا السادات دهقاني |

سلام دوستان عزیزم

باید منو ببخشید که دیر به دیر به روز میشم. از همین الان پیشاپیش نوروز ۸۵ رو  تبریک می گم.

امیدوارم سال خوبی در انتظارتون باشه.

 

ممکنه توی سال جدید فعالیتم کمتر بشه. اره خوب بایدم خنده تون بگیره  حتما پیش خودتون می گید

نیومده شال و کلاه کرده که کم کم بره....

 

حقیقتش درسه و هزار بد بختی

 

سال داره نو میشه منو دعا کنید...................

                                                             یا علی

+ تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1385

ساعت 15:54

نويسنده ميترا السادات دهقاني |

سلام

 

ايندفعه همونطوري كه قول داده بودم ، آخرين كارم رو گذاشتم. تو رو خدا نظر بديد نه اينكه فقط بنويسيد:(خوبه ، قشنگه و...) ازتون مي خوام انتقاد كنيد من از نظراتتون براي بهبود كارم استفاده مي كنم . پس كمكم كنيد.

 

 

 

 

با ياد لحظه هاي غريبي كه داشتم

 

دارم به عمق فاصله ها فكر مي كنم

 

دارم براي اينكه شبم را سحر كنم

 

در امتداد فاصله ها فكر مي كنم

 

 

 

امشب كه بعد اين همه سال سياه و سرد

 

مي خواهم از گذشته تو را جست وجو كنم

 

بگذار تا تمام خودم را براي تو

 

از ابتداي آمدنم زير و رو كنم

 

 

 

من دختري شبيه غزلهاي باغچه

 

سرد وسياه و يخ زده در زير پاي تو

 

يك دختر از تلاقي  بغض و غروب و غم

 

ارزش نداشت تا كه بماند براي تو

 

 

 

يادش بخير هفته به ياد تو مي گذشت

 

جمعه براي آمدنت بي قرار بود

 

اما هميشه سهم من از شنبه هاي تار

 

رد نگاه بي خبري در غبار بود

 

 

 

آري تو هيچ وقت خبر از من نداشتي

 

اگاهي از دلي كه به عشق تو مي تپيد

 

من داد مي زدم كه غزل سهم چشم توست

 

اما دلت صداي دلم را نمي شنيد

 

 

 

آنروز ها اگرچه تو را هم نداشتم

 

دل ، خوش به لحظه هاي تماشايي تو بود

 

اما همين كه ساك خورت را بغل زدي

 

در سينه حسرتي به تمنا غزل سرود

 

 

 

با ياد لحظه هاي غريبي كه داشتم

 

حالا به حجم فاصله ها گريه مي كنم

 

حالا براي اينكه شبم را سحر كنم

 

در امتداد خاطره ها گريه مي كنم

 

 

 

 

 

                          

+ تاريخ دوشنبه بیست و یکم اسفند 1385

ساعت 1:6

نويسنده ميترا السادات دهقاني |

سلام دوستان عزيز

 

معذرت مي خوام نبايد اينقدر دير ميشد. به هر حال ازتون مي خوام كه من و اين شعر رو  با نظرات و انتقادهاتون مثل هميشه همراهي كنيد .البته اين شعر براي دو سه ماه پيش هست ولي قول  مدم توي پست بعدي آخرين كارم رو بذارم. ممنون(نظر يادتون نره! ! !)

 

 

 

 

آن روزها كه فصل نگاهت بهار بود

 

سهم دو چشم خيس دلم انتظار بود

 

 

من بودم و حريم پر از درد خاطرات

 

تصويري از گذشته مان كز  بهار بود

 

 

بعد از تو بين پوچي پاييز گم شدم

 

هر لحظه اش شبيه شررهاي نار بود

 

 

زنداني هميشگي دير چشمهات

 

از لحظه هاي بي تو دلش بي قرار بود

 

 

مي خواستم كه پر بكشم، بال زخمي ام

 

بر شانه هاي زخمي دنيا سوار بود

 

 

وقتي كه جنس فاصله هامان هزاره شد

 

تنها دليل دلخوشي ام پاي دار بود

 

 

حالا كه روح مرده من حرف مي زند

 

سهم دو چشم خيس دلت انتظار بود

                                               ......

                                                 

 

 

+ تاريخ دوشنبه بیست و یکم اسفند 1385

ساعت 0:56

نويسنده ميترا السادات دهقاني |

سلام دوستان

اين شعر كمي قديميه لطفا نظر بديد .نظرهاي سازنده

 

 

 

 

دختر نشست و پشت خيالش تو را كشيد

 

يك چشم نقره كوب و پر از ادعا كشيد

 

 

لحن صداي منجمد و بي تفاوتت

 

را مثل يك ستاره بلند و رسا كشيد

 

 

بعدش براي اينكه دلش خوش شود شبي

 

از ابتداي آمدنش از شما كشيد

 

 

هي كاغذي كه باطله شد از غرورتان

 

هي نقشهاي در هم و بي انتها كشيد

 

 

جاي شما سوار سپيدي كه بال داشت

 

جاي خودش هميشه شما را دو تا كشيد

 

 

يكشنبه هاي پر تپش و جاي خاليت

 

يك انتظار تلخ و هميشه به پا كشيد

 

 

اقاي ايكس همه مديون چشمتان...

 

اين شعرهاي پاك و نجيبي كه تا كشيد...

 

 

ابي تر از هميشه شد و روي بوم خود

 

بعد از شما به جاي شما ردپا كشيد

 

 

 

                                                          

                                                                    منتظر نقدتون هستم

+ تاريخ دوشنبه چهاردهم اسفند 1385

ساعت 14:20

نويسنده ميترا السادات دهقاني |

سلام دوستان خوبم

امیدوارم از این غزل خوشتون بیاد. تازه اونو گفتم.

 

زخمي تر از تمام غزلهاي بي قرار

در گيرودار حسرتي از جنس انتظار

 

دارم قدم قدم به تو نزديك مي شوم

اتشفشان خامش در حال انفجار

 

دارم به انتهاي خودم مي رسم ولي

پس مانده هاي مغز ملولم بهانه وار

 

دارد به اتفاق تو شك مي كند بيا

اي مانده در هزاره انكار اختيار

 

باور نمي كنم كه تو از من جدا شدي

بر التهاب خشك غزلهاي من ببار

 

اين شا نه هاي  بي كس من ياد دست توست

هر روز و هر دقيقه و ساعت هزار بار

 

اين چشمهاي خيس مرا هم پناه گير

در ازدحام وحشي اسبان بي سوار

 

تقدير من تصاحب درد است و بي كسي

هرگز نمي رسم به تو اي سبز نوبهار

                                            امیدوارم نظر بدید و نقدش کنید

                                                                                             ممنون

+ تاريخ شنبه دوازدهم اسفند 1385

ساعت 23:36

نويسنده ميترا السادات دهقاني |